کدنویس قالب وردپرس افزونه وردپرس
خانه / دسته‌بندی نشده / آرزوهای کوچک

آرزوهای کوچک

پای صحبت اهالی منطقه هبودان شهرستان نیکشهر سرزمین مردمانی که رویای آب و جاده و اینترنت دارند:

🖊️ مینا مولایی

شاید سال بعد آب به روستا برسد، شاید سال بعد جاده اصلی دیگر خاکی نباشد، شاید سال بعد چهارخط آنتن تلفن همراه پرپر باشد، شاید سال بعد… . برای اهالی ۱۲پارچه آبادی منطقه هبودان، سال ها یکی یکی پشت سرهم می آیند و می روند اما آرزوها تکراری اند؛ همان هستند که دو سال پیش بود، همان که ۱۰سال پیش بود. چند آرزوی مشخص، کمتر از تعداد انگشتان یک دست… . اینجا هبودان است؛ همانجا که اهالی به آن می گویند آخر دنیا، ولی روی نقشه جغرافیا، اسمش را نوشته اند هبودان، از توابع لاشار، جایی در دل شهرستان نیکشهر و استان سیستان و بلوچستان؛ سرزمینی فراموش شده، دور، چشم به راه و… .

دردمان را به چه کسی بگوییم؟

چه فرقی می کند اهل کدام آبادی باشد؟ اهل حمنتک بالا یا پایین، اهل بیدان یا غلام زمین، لرداپ یا گویاندر، اناری دپ یا چراغ آباد، جوهانی دپ یا گواتکش، درنیکان یا کجگدرپ؟! چه فرقی می کند احمد بلوچ از کدام آبادی با ما حرف بزند، وقتی اینجا همه حرف ها و خواسته ها یکی است؛ همان که سعید می گوید: «وا… که ما چیز زیادی نمی خواهیم. آب لوله کشی زیاد است؟ جاده زیاد است؟»

برای احمد و بقیه اهالی هبودان، عددهای نشسته روی تن تقویم یکی یکی عوض شده اند، زیاد شده اند؛ حالا چند ورق مانده به ۱۴۰۰… احمد همین روزها ۳۶ساله می شود و تا یادش هست اینجا نه جاده بود، نه آب و نه امکانات:«وا… که کسی بتواند این زندگی را دوام بیاورد. ماییم که با این سختی مانده ایم هنوز… زنان مان کولبری می کنند به خاطر آب، دردمان را به چه کسی بگوییم؟  کسی اصلا ما را نمی بیند.»

فهرست آرزوهای آدم های این ۱۲پارچه آبادی، همه شبیه هم است؛ شاید یک جا یکی دلش به رسیدن جاده خوش باشد و یکی آب، یک جا هم یکی چشمش روی صفحه تلفن همراه، دنبال چند خط صاف آنتن باشد، برای حاضری زدن سر کلاس های شاد. اما درنهایت همین چند آرزو شده همان رویای دست نیافتنی بزرگ و کوچک، پیر و جوان، زن و مرد. کولبری به خاطر آب

در هبودان، زن ها کولبرند؛ کولبر آب. زن ها دبه های ۲۰لیتری آب را می گذارند روی دوش شان و بهار باشد یا تابستان، پاییز باشد یا زمستان، از روستایشان می روند تا چند کیلومتر آن طرف تر، همانجا که آب است تا برای خورد و خوراک شان، برای زندگی شان آب بیاورند. از زن های هبودانی، این سرگل است که تا ما را می بیند، پیش می آید. او هم مثل بقیه زنان روستا، سر و صورتش را با چادر پوشانده، کیپ تا کیپ. از بین چهره اش فقط چشم هایش دیده می شود، همان چشم هایی که پر از حرفند، حرف هایی که گلایه می شوند و سرگل می گوید:«بعضی وقت ها سه بار می رویم تا چاه آب و  برمی گردیم. بعضی روزها که آب بیشتر لازم داریم پنج بار هم می رویم.»

چاه آبی که سرگل می گوید، چاه نیست، یک گودال بزرگ است که مردهای روستا توی دل رودخانه نزدیک شان کنده اند، گودالی که خیلی وقت ها آب دارد و بعضی وقت ها هم نه.

در هبودان از این گودال ها روی تن زمین زیاد است، اهالی هرجا را که دست شان رسیده، کنده اند به امید آب؛ همان مایه حیات که اینجا مایه رنج مردم شده. حالا شیرین هم به حرف می آید یک زن هبودانی دیگر درست مثل سرگل:«بچه بودیم دلمان می خواست توی آبادی مان آب داشته باشیم، الان بچه هایمان هم همین آرزو را دارند… مادرهایمان هم همین آرزو را داشتند… این همه مسوول و مدیر آمده اینجا و رفته، آمده قول داده و رفته. پس کی به قول و وعده هایشان عمل می کنند؟!» دریغ از یک جاده معمولی

سعید بلوچ یکی از مردهای همین آبادی است؛ یکی از همان ها که بارها و بارها تا نیکشهر و لاشار رفته برای مطالبه خواسته هایشان. او هم پیش می آید و می گوید:«عمرمان برای رسیدن به ساده ترین چیزها گذشت. هیچ از جوانی مان نفهمیدیم، صدبار رفتیم گفتیم جاده ما خاکی است، صعب العبور است، مگر چقدر هزینه دارد این جاده را درست کنید؟! گفتند سال بعد. این سال بعد هیچ وقت نیامد! باز خدا را شکر که برق داریم، از همین جا تا گودال ها برق می کشیم و با یک لوله و یک پمپ برای بعضی روستاها آب می بریم.»

از هبودان تا نیکشهر فقط ۵۰کیلومتر راه است، اما اهالی برای رفت وآمد به نیکشهر باید ۱۷۵کیلومتر راه را بروند و همان را هم برگردند: «ما باید از این طرف کوه برویم کلی توی راه باشیم تا برسیم به نیکشهر درحالی که می توانند از مسیر کوتاه تر ما را به شهر برسانند، اما همیشه می گویند اعتبار نداریم، بودجه نداریم. اگر جاده درست کردن اینقدر سخت است بقیه جاده های کشور چطور ساخته شده؟!»

سعید راست می گوید، جاده که بیاید خیلی چیزهای دیگر دنبالش از راه می رسد. آن وقت مردهای روستا مجبور نیستند برای رسیدن به آب خودشان آستین بالا بزنند از آبادی شان تا گودال های پر آب لوله بکشند که روی زمین پر بشود از لوله های باریک سیاه رنگی که مثل مار پیچ وتاب خورده اند روی زمین: «می دانید به چه سختی برق می بریم تا موتور آب قدرت داشته باشد کار کند و آب را از گودال بفرستد توی لوله؟ بعضی جاها آنقدر فاصله زیاد است که وسط راه هم مجبوریم یک پمپ بگذاریم.»

در هبودان، گودال ها، پمپ ها، لوله ها، حتی سیم های برقی که روی زمین پخش شده اند، همه در مسیر رودخانه اند، آن وقت اگر دل آسمان مثل دل اهالی پر باشد و یک ریز ببارد، رودخانه پر آب می شود و داروندار اهالی را آب می برد؛ نه لوله ای روی زمین می ماند نه پمپ آب و سیم برقی. اینترنت و آنتن، پر

با سعید که حرف می زنیم بچه های قدونیم قد دورمان حلقه می زنند. بچه ها الان باید مدرسه باشند؟! نه مدرسه های این ۱۲پارچه آبادی هم مثل بقیه مدرسه های کشور تعطیل است، اینجا اما با تعطیلی مدرسه، آموزش وپرورش بچه ها هم تعطیل شده. این بار محسن بلوچ است که از یک مشکل دیگر اهالی صبور هبودان می گوید: «تا وقتی اینجا کرونا زیاد نبود بچه ها سرکلاس بودند و معلم می آمد بعد که اعلام کردند مدارس باید بسته شود، درس بچه های ما هم نصفه نیمه ماند.»

«شاد» اینجا هم مثل خیلی روستاهای محروم و دورافتاده دیگر در دسترس نیست؛ درست مثل اینترنت و آنتن تلفن همراه، فرقی نمی کند کدام اپراتور، اهالی که می گویند پای اپراتورها از نزدیکی هبودان هم رد نشده: «منطقه ما خیلی بزرگ است و تعداد آبادی ها هم کم نیست، یکی دو دکل اصلا جواب نمی دهد، به خاطر همین است که خیلی وقت ها اینترنت نداریم، اصلا اینترنت پیش کش کلا در دسترس نیستیم.»نامه های بی سرانجام

آن طور که محمد رئیسی، فعال اجتماعی و یکی از اهالی لاشار به ما می گوید، هبودان جمعیتی بالغ بر ۱۳۰۰نفر دارد و ۴۰۰خانوار. فهرست مشکلات این مردم طولانی است، اما حل نشدنی نه.  رئیسی در توضیح بیشتر می گوید: «نامه نگاری های زیادی برای مطالبه راه از مسوولان توسط اهالی این منطقه انجام شده است. همین چند روز پیش وقتی آقای وزیر راه به چابهار آمده بود، اهالی یک نامه نوشتند و به هیات همراه آقای اسلامی تحویل دادند، خواسته شان هم از ایشان درست کردن جاده بود. همه ما می دانیم اگر اینجا جاده خوبی داشت، خدمات رسانی بهتری به آن انجام می شد.»

این فعال اجتماع در ادامه از مشکلات دیگر اهالی می گوید، همان هایی را که از زبان خود اهالی هم شنیده ایم؛ بزرگ ترین مشکل از نظر او هم آب است: «اینجا رودخانه فصلی است، وقتی بارندگی می شود، مردها گروه گروه می آیند تا لوله ها و پمپ های آب را از مسیر رودخانه خارج کنند وگرنه همین را هم که دارند از دست می دهند. جای افسوس است که این منطقه با وجود داشتن آب های زیرزمینی خوب این اندازه محروم از شبکه آبرسانی و البته آب بهداشتی است. اینجا هرکس وضع مالی اش کمی نسبت به بقیه اهالی بهتر باشد، لوله و پمپ می خرد و بالاخره با هزار ترفند آب را به خانه اش می رساند، اما خیلی ها هم که ضعیفند، نمی توانند این کار را بکنند و مجبورند خودشان بروند روی کول آب بیاروند.»

او برای ما از مصوبات فراموش شده شورای عشایری نیکشهر هم می گوید؛ از مصوباتی به تاریخ نهمین ماه سال ۹۴. جلسه ای که در آن از فرماندار نیکشهر تا مدیر امور عشایر و مدیر ارتباطات و فناوری اطلاعات و معاونان میراث فرهنگی و راه و شهرسازی جنوب و آب و فاضلاب روستایی و بخشدار و معتمدین و ریش سفیدان منطقه حضور داشتند. بندهای ۱، ۳ و ۶ این مصوبه به طور مشخص به خدمات رسانی به مردم هبودان اشاره داشت و هنوز هم که هنوز است بعد از گذشت پنج سال تحقق پیدا نکرده است.

منبع:روزنامه جام جم

درباره ی chanf

مطلب پیشنهادی

شاد و دانش آموزان بی شادم

صدای زوزه های باد نمی گذاشت که صدایش را بشنوم گفتم زبیر جریان چیست؛ گفت …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.